این پست قرار بود پیشتر از این ها بروز شود

ﺳﻼﻡ
ﻳﻌﻨﻲ ﺩﺳﺖ ﻫﺎﻱ ﻣﻦ ﻣﺎﻝ ﺷﻤﺎ
-2ﺣﺎﻻ ﺧﺮﻡ/ﺷﻬﺮﻡ ﻛﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﺍﻳﺴﺘﮕﺎﻩ ﺻﻠﻮﺍﺗﻲ ﺁﺏ ﺷﻮﺭ ﺳﻮﻡ ﺧﺮﺩﺍﺩ
ﺧﺪﺍ ﺧﺮﻣﺸﻬﺮ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﻛﺮﺩ ﻭ ﻓﻜﺮﻱ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﺷﻮﺭﻱ ﺁﺏ ﺍﺵ ﻧﻜﺮﺩ
-3ﮔﻮﺯﻥ ﻫﺎ ﺷﺎﺥ ﺍﻡ ﺯﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﻣﻲ ﺳﻮﺯﻡ!
ﻣﺜﻞ ﺳﻴﻨﻤﺎ ﺭﻛﺲ،ﻣﺜﻞ ﭘﺎﻻﻳﺸﮕﺎﻩ ﻧﻔﺖ ﻛﻪ ﻗﻮﻝ ﺩﺍﺩﻩ ﺳﺮﺩﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﮔﺮﻡ ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﺁﺑﺎﺩﺍﻥ ﻋﺮﻭﺱ ﺗﻮ ﻧﺸﺪ ﻛﻪ ﭘﺮﺩﻩ ﻱ ﺩﻭﻡ ﺭﺍ ﺧﻮﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
-4ﺳﻔﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻣﻬﺪﻱ ﻣﻮﺳﻮﻱ ﻛﻪ ﻓﻜﺮ ﻣﻴﻜﻨﻢ ﺍﺯ ﺷﺎﻫﻜﺎﺭﻫﺎﻱ ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ
168ﺑﻴﺘﻲ ﻛﻪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﺵ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻓﻀﺎﻳﻲ ﻋﻤﻴﻖ ﺩﺭ ﺗﻮ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻛﻨﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺟﻠﻮﻱ ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮﻥ ﺑﻨﺸﺎﻧﺪ ﻭ ﺫﻫﻦ ﺍﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺨﺎﺭﻱ ﺩﺍﻍ ﺑﭽﺴﺒﺎﻧﺪ "ﺗﺎ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻟﺒﻢ ﺑﺸﻮﺩ
ﺟﺪﻝ ﻭ ﻓﻘﻪ ﺭﺍ ﻛﻨﺎﺭ ﺯﺩﻡ
ﺗﺎﻛﻪ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﻣﺬﻫﺒﻢ ﺑﺸﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺎﺭ ﻗﺎﺭ ﻛﻼﻍ ﻫﺎ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﻛﻪ ﻳﻜﻲ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﻴﭽﻮﻗﺖ ﻧﺒﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ
" ﺍﺯ ﺳﺮ ﺳﻴﻨﻲ ﺍﺕ ﺍﻧﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻗﻠﺐ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ ﺭﻭﻱ ﺳﺮﺩﻱ ﺧﺎﻙ"
*
"ﻛﻪ ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﻋﺎﺷﻘﺖ ﺑﻮﺩﻡ ﻛﻪ ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﻋﺎﺷﻘﻢ ﻫﺴﺘﻲ"
*
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻜﻪ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺍﻳﻦ ﺷﻌﺮ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﻡ ﻭ ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺯﻳﺒﺎﻳﻲ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﻱ ﺭﺍ ﻧﺼﻴﺒﻢ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻃﻮﺭﻱ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﻧﺶ ﻫﺎ ﺍﻧﺴﺠﺎﻡ ﻋﺠﻴﺒﻲ ﺑﻴﻦ ﻣﺼﺮﺍﻉ ﻫﺎﻱ ﺍﻭﻝ ﻭ ﺳﻮﻡ ﻭ ﻣﺼﺮﺍﻉ ﺩﻭﻡ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻛﻪ ﻗﺎﻓﻴﻪ ﻣﻨﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺣﺲ ﻛﺮﺩﻡ ﻭ ﺳﭙﻴﺪ ﺧﻮﺍﻧﻲ ﺯﻳﺒﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻲ ﺁﻭﺭﺩ

"ﺳﻌﻲ ﻛﺮﺩﻡ ﻛﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﺍﺕ ﻧﻜﻨﻢ
ﺩﺭ ﺩﻟﻢ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺍﻧﻘﻼﺑﻲ ﺑﻮﺩ"‎
ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻡ ﻓﺮﺍﺭ ﻛﻨﻢ
ﮔﻔﺘﻢ ﺍﺳﻢ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪ‎م "
*
"ﺍﺯ ﺳﺮ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﻡ ﺳﺮ ﺭﻓﺘﻢ
ﺑﻲ ﺗﻮ ﺍﺯ ﺻﻔﺮ ﺗﺎ ﺳﻔﺮ ﺭﻓﺘﻢ" "ﻭﻃﻨﻢ ﺭﺍ ﺩﻳﺎﺭ ﻣﺠﻨﻮﻥ ﺭﺍ ﻭ ﻛﺸﻴﺪﻡ ﻳﻮﺍﺵ ﺳﻴﻔﻮﻥ ﺭﺍ"
" ﺧﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺩﮔﻴﺮ ﺷﺪﻡ ﭼﺸﻤﻪ ﺍﻱ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﻛﻮﻳﺮ ﺷﺪﻡ"
ﻭﻓﻀﺎﻫﺎﻱ ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ ﺍﻳﻨﭽﻨﻴﻨﻲ ﺍﻳﻦ ﺷﺪ ﻛﻪ...
-5ﻧﻘﺶ ﻧﺎﻣﻪ،" من " نامه شاید
ﻣﺜﻨﻮﻱ ﻳﻲ ﻛﻪ ﻳﻚ ﺳﺎﻝ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺎﻩ ﺑﻴﺮﺣﻤﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻃﻮﻝ ﺑﻴﺎﻧﺠﺎﻣﺪ ﻭ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ ﻫﺮ ﺑﻴﺖ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﻛﻨﻲ ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭﺩﻫﺎ ﻛﻪ ﻛﺸﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻲ ﻭ ﭼﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺍﺷﻚ ﻫﺎ ﺭﻳﺨﺘﻪ،ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻛﻪ ﺑﻮﻕ ﺭﺍﻩ ﺑﻨﺪﺍﻥ ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ ﻛﻪ ﭼﺮﺍﻍ ﺳﺒﺰ ﺷﺪﻩ ﺍﻣﺎ ﺗﻮ ﻫﻨﻮﺯ ﺯﺭﺩ ﻫﺴﺘﻲ ﻣﺜﻞ ﺑﻬﺎﺭﻱ ﻛﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
6.ﻭ ﺍﻣﺎ ﺷﻌﺮ ﻛﻤﻲ ﻣﺘﻔﺎﻭﻁ!
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﻗﺎﻓﻴﻪ ﻫﺎ ﻭ ﻋﺪﻡ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻗﺎﻓﻴﻪ
7. ﭘﻲ ﻧﻮﺷﺖ!!!
ﻳﺰﻟﻪ : ﻧﻮﻋﻲ ﺭﻗﺺ ﻋﺮﺑﻲ
" ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻧﻔﺲ ﺑﺎﺷﺪ"
ﻟﻴﻼ ﺑﻨﻲ تمیم
*
ﺯﻳﺮ ﮔﻨﺒﺪ،ﻛﺒﻮﺩ ﺑﻮﺩﻡ،ﻣﺴﺖ
ﺍﻭﻝ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻗﻠﻢ ﺑﺎ ﺗﻮ
ﻗﻄﺮﻩ ﺧﻮﻧﻲ ﺩﻭﺍﺕ ﺭﺍ ﺗﺮ ﻛﺮﺩ
ﻗﺒﻞ ﻫﺎﻱ ﻗﺸﻨﮓ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻲ
ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺗﺮ ﺭﮔﻲ ﻛﻪ ﻣﺮﺍ
ﺷﺎﻝ ﻗﺮﻣﺰ ﺑﻪ ﮔﺮﺩﻥ ﺍﻡ ﺷﻞ ﺑﻮﺩ
ﺑﺎ ﺗﮕﺮﮔﻲ ﻓﺮﻭﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﻣﻦ
ﺳﻔﺖ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ ﺗﺮﺱ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺕ
ﻣﺮﺩ ﻗﺼﻪ ﻣﻨﻢ ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﻛﻪ
ﻗﺮﻥ ﺍﻭﻝ ﺑﻪ ﺧﻨﺪﻩ ﺍﻡ ﺧﻨﺪﻳﺪ
ﺗﻮﻱ ﻳﻚ ﺩﺭﺩ ﺑﺎ ﻟﮕﺪ ﺭﻓﺘﻢ
ﺑﻮﻱ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ ﺍﺕ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﻛﺸﺖ
ﮔﺮﮒ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﮔﺮﮔﺮ ﺁﺗﺶ
ﻭﺳﻂ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻡ
ﺑﺎﻗﺪﻡ ﻫﺎﻱ ﻋﺸﻖ ﺑﺎﺯﻱ ﺷﺪ
ﺑﻪ ﺧﺪﺍﺣﺎﻓﻈﻲ ﺳﻼﻡ ﺷﺪﻱ
ﺩﺭ ﺗﺮﺍﻓﻴﻚ ﺑﻤﺒﺌﻲ ﻣﺮﺩﻥ
ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﮔﺎﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻡ ﻛﺮﺩﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺐ ﺍﻡ ﺩﺭ ﺟﻨﻮﻥ ﮔﺎﻭﻱ ﭘﺨﺶ
ﭼﻨﺪ ﺗﻦ ﻛﺎﻩ ﺗﻮﻱ ﻛﺸﺘﻲ ﺭﻳﺨﺖ
.
.

ﺑﻌﺪ،ﺗﻮﻱ ﻣﺴﻴﺮ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ
ﺭﻭﺩ ﺑﻮﺩﻡ ﻛﻪ ﮔﻴﺮ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ
ﺑﺎﺩﺑﺎﻧﻲ ﺷﻜﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﺗﻮﺷﺪﻡ
ﺣﻴﻒ،ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﺗﻮﺷﺪﻡ
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺳﺘﻲ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺧﻴﺲ ﺍﻡ ﺯﺩ
ﺳﮓ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻛﻬﻒ،ﻟﻴﺲ ﺍﻡ ﺯﺩ
ﺷﺐ ﻛﻪ ﺷﺪ ﺍﺳﺐ ﭼﻮﺑﻲ ﺍﺕ ﻫﻢ ﻣﺎﻧﺪ
ﻧﻴﺰﻩ ﺑﺎ ﺧﻮﻥ،ﻛﻠﻴﺪ ﺭا چرخاند
ﺗﺮﻭﺍ ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ ﺩﺷﻨﻪ ﻭ ﻏﻢ
ﺭﻭﻱ ﻣﺎﺗﻴﻚ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻡ
ﭘﺨﺶ،ﺩﺭ ﺳﺮﺧﻲ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﻮﺩﻡ
ﭘﺮﭼﻢ ﺩﺭﺩ ﺭﺍ ﻣﻲ ﺁﻟﻮﺩﻡ
ﺑﻪ ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ ﺯﺩﻡ ﺳﺮﺍﺏ ﺷﻮﻡ
ﺳﺎﻳﻪ ﻱ ﺗﺐ ﻧﻤﺎﻱ ﺁﺏ ﺷﻮﻡ
ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﮔﻠﻪ ﺍﺕ ﺑﻪ ﻏﺎﺭﻡ ﺑﺮﺩ
ﺑﻌﺪﻫﺎ " ﻳﺰﻟﻪ " ﺍﺕ ﺑﻪ ﻏﺎﺭﻡ ﺑﺮﺩ
ﺩﺳﺖ،ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺭﻭﻱ ﺩﺳﺖ،ﺑﻪ ﺷﻮﻕ
ﻧﺎﻣﻪ ﻫﻢ ﮔﻔﺖ ﻛﻮﻓﻲ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺷﻮﻕ
ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺁﻥ ﺗﺸﻨﻪ ﻣﺸﻚ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ
ﭘﻨﺠﻪ ﺍﻱ ﺗﻮﻱ ﺍﺷﻚ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ
.
.

" ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻧﻔﺲ ﺑﺎﺷﺪ"
ﺩﻳﺮ ﺑﻮﺩﻡ ﻛﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ
غل ﻭ ﺯﻧﺠﻴﺮ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻳﺎﺩﺕ ﻫﺴﺖ
ﺷﻮﺳﻪ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ ﺟﺎﺩﻩ ﮔﻔﺖ:ﺑﺴﺎﺯ
ﺭﻭﻱ ﻫﺮ ﺁﺳﻔﺎﻟﺖ ﺭﺍﻛﻨﺪﻡ
ﻛﺎﻣﻴﻮﻥ ﻫﺎ ﺯﻳﺎﺩﺗﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮔﺮﻳﻪ ﺑﺎ ﻫﺎﻱ ﻫﺎﻱ ﻫﻴﺘﻠﺮﻱ
ﻓﺼﻞ ﺁﻏﺎﺯ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﺕ ﻧﺒﻮﺩ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺍﺕ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻪ ﻗﺒﻞ
ﺩﺳﺖ ﻫﺎﺑﻴﻞ ﻫﻢ ﺑﻪ ﭼﺎﻗﻮ ﺭﻓﺖ
ﻓﺪﺭﺍﻝ ﻓﺮﺍﺭﻱ ﺍﺯ ﻫﻠﻮﻛﺎﺳﺖ
ﻃﻌﻢ ﺑﺎﺭﻭﺕ ﺩﺍﺷﺖ ﺩﺭﺑﺪﺭﻱ
دﻭ ﺳﻪ ﺁﺑﺎﺩﻱ ﺁﻥ ﻃﺮﻑ ﺗﺮ ﺑﻮﺩ
ﺭﻓﺘﻢ ﺍﺯ ﮔﺮﻳﻪ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩﺍﺭﻡ
ﺩﺳﺘﻤﺎﻝ ﺳﻔﻴﺪ،ﭘﺮﭼﻢ شد
ﺩﻭ ﻣﺜﻠﺚ ﮔﺬﺍﺷﺘﻲ ﻭﺳﻂ ﺍﺵ
ﻛﻨﺞ ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪﺱ ﺍﺕ ﺑﺘﻤﺮﮒ
ﺷﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺳﻨﮓ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺯ ﺍﻭﻝ
ﺳﻨﮓ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻛﻤﻲ ﻛﻨﺎﺭ ﺯﺩﻡ
ﺑﻮﻱ ﺍﻟﻜﻞ ﻛﻪ ﺗﻮﻱ ﺧﻮﻥ ﺍﻡ ﺑﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺑﻲ ﺗﻮ ﺭﺍﻩ ﻣﻲ ﺭﻓﺘﻢ
ﺧﻮﺏ ﻣﻦ،ﺗﻮﻱ ﭼﺎﻩ ﻣﻲ ﺭﻓﺘﻢ
ﻣﺴﺖ ﺑﻮﺩﻡ،ﺗﻠﻮﺗﻠﻮ ﺩﺭ ﺑﺎﺩ
ﮔﺮﻳﻪ ﺍﻱ ﮔﺮﻡ ﺁﺏ ﺟﻮ ﺩﺭ ﺑﺎﺩ
ﺣﻤﺪ ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﻳﻚ ﺟﺮﺍﺣﺖ ﺑﺪ
ﻛﻪ ﭼﺮﺍ"ﻟﻢ ﻳﻠﺪ ﻭ ﻟﻢ ﻳﻮﻟﺪ"
ﻛﻮﺩﻛﻲ ﻫﺎﻡ ﮔﻴﺞ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻮﺩ
ﭘﺮﻭﺭﺷﮕﺎﻩ ﺗﻮﻱ ﻣﻌﺪﻥ ﺑﻮﺩ
ﭘﻴﺮﺩﻧﺪﺍﻥ ﺷﻴﺮﻱ ﺍﺵ ﺑﻮﺩﻥ
ﺳﺎﻝ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﺳﻴﺮﻱ ﺍﺵ ﺑﻮﺩﻥ
ﻫﻮﻳﺖ ﺭﺍ ﻭ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻮﺩﻥ ﺭا
ﺍﺯ" ﺍﻟﻴﻮﺭ "،" ﺗﻮﺋﻴﺴﺖ "ﺑﻮﺩﻥ ﺭﺍ
ﻗﺪ ﻛﺸﻴﺪﻡ ﺑﺰﺭﮒ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﻢ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺍﻡ ﻛﻪ ﮔﺮﮒ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﻢ
ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﻦ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺍﻡ ﺍﻓﻮﻝ ﻛﻨﺪ
ﺩﺳﺖ ﻫﺎﻱ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﻛﻨﺪ
ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺭﺍﺿﻲ ﺷﻮﻡ ﺑﻪ ﭘﺎﻛﻲ ﺗﻮ
ﺧﻠﻘﺖ ﻭﺩﺳﺖ ﻫﺎﻱ ﺧﺎﻛﻲ ﺗﻮ
.
.

ﻧﻪ،ﺑﻪ ﻓﻜﺮ ﺗﺠﺎﻭﺯﻱ ﺑﻮﺩﻡ
ﻣﻦ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﺰﻱ ﺑﻮﺩﻡ
ﺗﻮﻱ ﻣﻐﺰﺍﻡ" ﻓﺮﻭﻳﺪ "ﺑﻮﺩ ﻭ"ﻓﺮﻭﻳﺪ"
ﺭﻭی تخت ام مچاله بودی زن
ﭼﻜﻪ ﻭ ﭼﻜﻪ ﻭ ﺳﻪ ﻗﻄﺮﻩ ﻱ ﺧﻮﻥ
ﺳﺮ ﺭﺍﻫﻲ ﻛﻪ ﻣﻲ ﺭﺳﻴﺪ ﺑﻪ ﺗﻮ
ﺷﺮﺟﻲ ﺧﻴﺲ ﺑﻨﺪﺭﻱ ﺩﺭ ﺍﺷﻚ
ﻟﻨﺪﻥ ﺍﺕ ﺭﺍ ﺷﻠﻮﻍ ﺑﭽﻪ ﺷﺪﻱ
ﻛﺮﻡ ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻭﻭﻝ ﻣﻲ ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ
ﺗﻪ ﮔﺮﻳﻪ،ﺗﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﻧﻌﺮﻩ ﺷﺪﻱ
ﺑﻌﺪ،ﻛﺸﺘﻲ ﺳﻮﺍﺭ ﻛﺮﺩ ﻣﺮﺍ
ﻣﺜﻞ" ﮔﺎﻟﻴﻮﺭ "ﻱ ﻣﭽﺎﻟﻪ ﺷﺪﻩ
ﻏﻢ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺩﺍﺷﺖ ﻣﻲ ﺯﺍﻳﻴﺪ
ﺑﺎﺧﺘﻢ ﺑﻲ ﺗﻮ ﻧﻘﺶ ﻫﺎﻳﻢ ﺭﺍ
ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﺮﻭﺭ ﺷﺪﻧﺪ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ " ﮔﻮﺯﻥ ﻫﺎ " ﻳﻲ ﻣﺴﺖ
ﺟﻨﮕﻞ ﺍﻡ ﺭﺍ ﺩﺭﻭﻥ ﺁﺗﺶ ﺑﺮﺩ
ﺟﻨﮕﻞ ﺍﻡ ﺭﺍ ﺩﺭﻭﻥ ﺁﺗﺶ ﺳﻮﺧﺖ
ﺳﻴﻨﻤﺎ " ﺭﻛﺲ "ﺳﻮﺧﺖ ﻗﻠﺐ ﻣﺮﺍ
ﻧﻔﺖ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺳﻴﺎهی شب هام
بی مصدق شعار شد کوچه
نفت هایی که درب خانه نبود
.
.
ﺍﻧﻘﻼﺑﻲ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻭ ﻫﻤﻬﻤﻪ ﺑﻮﺩ
ﻏﺮﺑﺖ ﺧﺎﺹ ﻳﻚ ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺑﻮﺩ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮ ﺷﺎﻩ،ﻣﺮﮒ ﺑﺮ ﺷﻼﻕ!
ﺧﻮﺍﻫﺮﻡ ﺣﺒﺲ ﺑﻮﺩ ﺗﻮﻱ ﺍﺗﺎﻕ
ﺣﺒﺲ ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺭﻭﺳﺮﻱ-ﺑﺎﺗﻮﻡ
ﺣﺒﺲ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﻮﺳﺮﻱ-ﺑﺎﺗﻮﻡ
ﺳﻄﺮ ﺍﻭﻝ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﺑﻮﺩﻥ
ﺳﻄﺮ ﺁﺧﺮ،ﺑﻪ ﺩﺭﺑﺪﺭ ﺑﻮﺩﻥ
ﺟﻨﮓ ﺷﺪ،ﺳﺮﻓﻪ ﺍﻡ ﺷﺪﻳﺪ ﺷﺪ ﻭ...
ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﺷﺪ ﻭ...
ﺷﺎﺧﻪ ﻣﻲ ﺳﻮﺧﺖ ﺍﺯ ﺗﺐ ﮔﻨﺠﺸﻚ
ﺩﺳﺘﭙﺎﭼﻪ،ﻗﻄﺎﺭ ﺍﻧﺪﻳﻤﺸﻚ
ﺷﻴﻤﻴﺎﻳﻲ ﻟﺐ ﻣﺮﺍ ﺧﻨﺪﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺩ،ﻭﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﻋﺸﻖ ﻣﻲ ﭘﻴﭽﺎﻧﺪ
ﺗﻮﻱ ﻋﻜﺴﻲ ﻛﻪ ﺟﺎﻱ ﺧﻨﺪﻩ ﻧﺒﻮﺩ
ﮔﺮﻳﻪ کرﺩﻳﻢ ﻭ ﻧﺎﻱ ﺧﻨﺪﻩ ﻧﺒﻮﺩ
ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﭘﺪﺭ ﺍﺳﺖ
ﻗﺎﺏ ﺩﺭﺩ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﻣﺘﻦ،ﺧﻮﻥ ﺷﺪ،ﻣﺮﺍ ﮔﺮﻳﺴﺖ ﺧﺪﺍ
ﻗﻄﻌﻨﺎﻣﻪ ﻧﻮﺷﺖ:ﺍﻳﺴﺖ ﺧﺪﺍ!
.
.

ﻟﻜﻪ ﺍﻱ ﺑﻮﺩﻱ ﻭ ﻛﺒﻮﺩ ﺗﻮ ﺑﻮﺩ
ﺯﻳﺮ ﮔﻨﺒﺪ،ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻮﺩ ﺗﻮ ﺑﻮﺩ
ﻋﺸﻖ،ﻫﺮ ﻧﻘﻄﻪ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻮ ﺑﻮﺩ
ﺳﻨﮓ ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺗﻮﻱ ﺭﻭﺩ ﺗﻮ ﺑﻮﺩ
.
ﻣﻦ ﻭﻟﻲ ﺗﻮﻱ ﺑﻤﺒﺌﻲ ﻣﻲ ﻣﺮﺩ
ﺯﺟﺮ ﻣﻲ ﺩﻳﺪ ﻭ ﻣﻘﻄﻌﻲ می ﻣﺮﺩ
.

ﻣﺬﻫﺒﻲ ﭼﻨﺪ ﺭﻧﮓ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ
ﺣﺮﻑ ﻫﺎﻱ ﻗﺸﻨﮓ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ
ﺍﻭ ﻛﻪ ﻳﻚ ﭘﺎﻱ ﻟﻨﮓ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ
ﺳﺎﻋﺖ ﺍﺵ،ﺑﻤﺐ ﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ
.
ﻏﺼﻪ ﺩﺭ ﻏﺼﻪ ﺍﺯ ﺳﺮ ﮔﻴﺞ ﺍﺵ
ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺑﺎ ﺩﻭ ﭘﺎﻱ ﺍﻓﻠﻴﺞ ﺍﺵ
.
ﺑﻲ ﻋﺼﺎ،ﺩﻭﺭ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺭﺍ
ﺍﺷﻚ ﻫﺎ ﻧﻴﻞ ﺷﺪ،ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ ﺭﺍ
ﻛﻮﭼﻪ ﭘﺲ ﻛﻮﭼﻪ ﻫﺎﻱ ﻗﺎﻫﺮﻩ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺗﻮ ﺷﻮﺭﺍﻧﺪﻩ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﺣﺮﻩ ﺭﺍ
.
ﺑﺎﺧﻮﺩﻱ ﻫﺎ ﺗﺘﻦ ﺗﺘﻦ ﺗﻦ ﺗﻦ
ﺑﺮﻭ ﺗﻮﻱ ﺑﻬﺸﺖ،ﭘﻴﻚ ﺑﺰﻥ
.
ﺁﻳﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﻭ...
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻲ ﺍﻓﻮﻝ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﻭ...
ﺷﺐ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺷﺐ،ﺣﻠﻮﻝ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﻭ...
ﺳﻴﺐ ﻫﺎﻳﻲ نزول ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﻭ...
.
ﺧﻨﺪﻩ ﻭ ﺧﻨﺪﻩ ﻧﻪ!ﺩﺭﻭﻍ ﺗﻮ ﺑﻮﺩ
ﺩﺭﺩﻫﺎﻱ ﻣﻦ ﺍﺯ ﻧﺒﻮﻍ ﺗﻮ ﺑﻮﺩ
.
ﻧﻘﺶ ﺩﺭ ﻧﻘﺶ،ﻏﺼﻪ ﺧﻮﺭ ﺑﻮﺩﻡ
ﻋﻤﺮﻱ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺩﺍﻍ،ﭘﺮ ﺑﻮﺩﻡ
ﻣﻦ ﻛﻪ ﺍﺯ ﮔﺮﻳﻪ ﺭﻭﺩﻩ ﺑﺮ ﺑﻮﺩﻡ
ﻣﻦ ﻛﻪ ﺍﺯ ﮔﺮﻳﻪ ﺭﻭﺩﻩ ﺑﺮ
.
.
.
ﻫﺴﺘﻢ !

 

سلام به همه ی دوستان

چهارمین نشست ماهانه ی شعر اندیمشک روز یکشنبه ۲۶/۴/۹۰ با حضور دوستان عزیزی از اندیمشک دزفول شوش و شوشتر برگزار شد.همچنین شماره ی سوم نشریه هن-جار نیز در همین همایش به دست دوستان رسید.

ممنون از همه عزیزانی که کامنت گذاشتند.

براي آن زمستان ها كه گذشت نامي نيست دهه ي نود هم رسيد